#മാനുഷിക_മാനം
രാജ്യസഭയുടെ മേശപ്പുറത്ത് തൻ്റെ കൃത്രിമ കാലുകൾ വച്ചുകൊണ്ട് സദാനന്ദൻ മാസ്റ്റർ നടത്തിയ പ്രസംഗം ഒരു നാടകീയ സ്റ്റണ്ടല്ല, മറിച്ച് ശക്തമായ ധാർമ്മിക പ്രസ്താവനയായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ അക്രമത്തിൽ വ്യക്തിപരമായുണ്ടായ നഷ്ടത്തെ കുറിച്ചുള്ള നിശബ്ദവും എന്നാൽ വാചാലവുമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു അത്. പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരിൽ അദ്ദേഹം സഹിച്ച വേദനയുടെ സാക്ഷ്യവും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാർലമെന്റ് വെറും നടപടിക്രമങ്ങളുടെ ഒരു ഹാളല്ല; അത് സത്യത്തിനും മനസ്സാക്ഷിക്കും ജീവിതാനുഭവം പങ്കുവെക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വേദി കൂടിയാണ്.
അസഹിഷ്ണുത ക്രൂരതയായി മാറുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ദുർബലതയെ അടിവരയിടാൻ മാസ്റ്റർ ശ്രമിച്ചു. അത്തരമൊരു പ്രവൃത്തിക്ക് സഹാനുഭൂതിയും പ്രതിഫലനവും ആവശ്യമാണ്. അടയാളങ്ങളിലൂടെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഇരയുടെ വേദന ജനാധിപത്യത്തിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് ഒരു ജീവനുള്ള ധാർമ്മിക സ്ഥാപനമായി മാറുന്നതിനുപകരം ശൂന്യമായ ആചാരമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
പോയിന്റ്ഓഫ് ഓർഡർ ആയി ഇടുങ്ങിയ രീതിയിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ ജോൺ ബ്രിട്ടാസിന്റെ എതിർപ്പ് നിർവികാരവും ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതുമായി തോന്നി. മാസ്റ്ററുടെ ആരോപണത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ അക്രമ പ്രശ്നത്തിന്റെയും സാരാംശത്തിൽ ഇടപെടുന്നതിനുപകരം, നടപടിക്രമപരമായ ഔപചാരികതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒളിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. പാർലമെന്ററി മാന്യതയെ പ്രതിരോധിക്കുക എന്നതല്ല ഈ പ്രതികരണം, മറിച്ച് അസ്വസ്ഥമായ ഒരു വിവരണത്തെ നിശബ്ദമാക്കാനുള്ള ശ്രമമായി തോന്നി.
വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടെ, മുൻകാലങ്ങളിൽ പ്രതിപക്ഷ ബെഞ്ചുകൾ പലപ്പോഴും തടസ്സപ്പെടുത്തലുകളും പ്ലക്കാർഡുകളും അനുവദിക്കുമ്പോൾ, നിയമങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രയോഗിക്കുന്നത് അസ്വസ്ഥത ഉളവാക്കുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. പ്രതീകാത്മക പ്രതിഷേധത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് വേദനാജനകമായ സത്യങ്ങളെ തുറന്ന മനസ്സോടെയും വിനയത്തോടെയും നേരിടുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ മനോഭാവം.
ആ അർത്ഥത്തിൽ, ബ്രിട്ടാസിന്റെ പ്രതികരണം സഭയുടെ അന്തസ്സിനെ ഇകഴ്ത്തി. അതേസമയം മാസ്റ്ററുടെ പ്രസംഗം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മാനുഷിക മാനത്തെ ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
- കെ എ സോളമൻ
